Historia biustonosza

Sięgając do Biblii dowiadujemy się, że to przez grzech Adama i Ewy zaczęli oni wstydzić się swojej nagości i przez to zakrywali intymne miejsca. Archeolodzy odnaleźli glinianą figurkę z Myken, która jest datowana na około 4 tys. lat p.n.e. Figurka ta przedstawia boginię z owiniętymi piersiami. Postępując bliżej naszym czasom można znaleźć informacje, że nad Nilem kobiety, by przykryć "atuty" swojego ciała nosiły dodatkową tunikę. Natomiast pierwsze prototypy biustonoszy pojawiły się w starożytnej Grecji. Zapewne miało to związek z uprawianiem sportu - "luźny" biust mógł utrudniać wykonywanie niektórych ćwiczeń. Stosowano wtedy opaski, których zadaniem było podtrzymanie biustu, aby kobiety mogły wygodniej uprawiać sport.

Jednakże biustonosz taki jaki obecnie znamy nie pochodzi z czasów starożytnych, ani ze średniowiecza. Jest on stosunkowo młody. Ma troszkę więcej niż 100 lat. Zanim go opiszemy warto jeszcze wspomnieć o problemach odzieżowych ludzi z odległych czasów. Szczególnym problemem były szorstkie w dotyku ubrania. Aby uniknąć podrażnień skóry zakładano koszule.

Z czasem zaczęto dbać o to, aby talia kobiet była jak u osy. To udawało się uzyskać nie dzięki dietom i ćwiczeniom jak to ma miejsce w dzisiejszych czasach, ale dzięki gorsetom. One stanowiły zmorę kobiet. Rozwój gorsetów postępował systematycznie, ciągle je udoskonalono, lecz na niekorzyść dla kobiet.
W XVI wieku gorsety były raczej luźne – sznurowano je na plecach, a wykonywano je głównie ze skóry i bawełny. Jednakże jeszcze w tym samym stuleciu gorsety zaczęły się zacieśniać. Były też bardziej wycięte w dekolcie, aby mocniej zaakcentować biust. Duży przełom nastąpił w XVII i XVIII wieku. Gorsety wydłużono z przodu, a kobiety były coraz bardziej ściskane w talii. To powodowało miażdżenie i deformację żeber. A wszystko po to, aby być szczupłą oraz by uwydatnić biust... Piękno niestety wówczas niosło ze sobą ból i łzy. Ostatnie przeobrażenia gorsetów przypadają na XIX wiek. Wtedy już maksymalnie zaczęły ściskać talię, jak również spłaszczać brzuch. Poprzez jeszcze większy ścisk żeber deformacji ulegały narządy wewnętrzne.

Do XIX wieku kobiety dbały, aby wyglądać szczupło i z podziwem należy spoglądać na ówczesne panie noszące istne zbroje z drutami, sznureczkami, haftkami oraz innymi cudami. Nieraz musiały one nosić bieliznę ważącą 2,5 kg. Dodatkowo taki strój krępował ruchy. Nie wspominając już, że należało spędzić kilka godzin, by ubrać to wszystko na siebie, a następnie zdjąć.

Dopiero pod koniec XIX wieku dzięki Rational Dress Association (Stowarzyszenie na Rzecz Uproszczenia Damskiego Stroju) zaczęto powoli odrzucać poszczególne elementy starej garderoby. Na czele tego stowarzyszenia stanęli lekarze. W 1883 roku zorganizowano wystawę racjonalnych strojów. I tak powoli zaczęto przekonywać do porzucenia gorsetów na rzecz innych strojów podtrzymujących biust. Były one lżejsze, lecz nadal konstrukcja opierała się o sznurki i fiszbiny. Lekarze zaczęli przygotowywać wytyczne co do bielizny kobiecej. Sugerowano, by była lżejsza niż dotychczas, a co za tym idzie także należało ograniczyć liczbę nakładanych warstw.

Pierwszy raz biustonosz w postaci jaką teraz znamy pojawił się w Anglii. Tam w 1866 roku dokonano rewolucyjnego kroku. Był nim właśnie projekt pierwszego biustonosza, który 21 lat później opatentowano. Konstrukcja biustonosza opierała się na drutach i jedwabiu, a swoim kształtem przypominała sitka do herbaty. Produkcję rozpoczęła firma Stokes Thomas & Co. z Filadelfii. Niestety, biustonosz ten nie znalazł wielkiego uznania.

Natomiast we Francji Herminie Cadolle, która do tej pory produkowała gorsety, także postanowiła zaprojektować biustonosz. Była to dwuczęściowa bielizna – niższa w formie gorsetu, a wyższa jako biustonosz na ramiączkach. Dzięki właśnie ramiączkom przepona była uwolniona, przez kobieta mogła swobodnie oddychać. W 1905 roku Cadolle postanowiła sprzedawać osobno biustonosz (nazywany był "podtrzymywacz piersi"). Wynalazek ten znalazł się także w szafie Maty Hari.

W tym samym okresie austriak Hugo Schindler nic nie wiedząc o patencie angielskim również wpadł na pomysł zastąpienia gorsetu biustonoszem. Swój wynalazek opatentował w 1891 roku. Inny patent uzyskała kobieta – Marie Tucek w 1893 roku. Swój projekt nazwała "podtrzymywacz biustu". Przypominał to, co znamy obecnie – miał dwie kieszenie, ramiączka, a zapinano go na haczyk. Sześć lat później kolejna pani opatentowała "damski strój podtrzymujący biust". Christine Hardt z Drezna myślała przyszłościowo i praktycznie, ponieważ według jej wzoru ramiączka były zapinane na guziki.

Również lekarze zaczęli opracowywać projekty biustonoszy. Jako najlepszy uznano biustonosz stworzony przez polską lekarkę - Hryniewicz. Konstrukcję oparto na jedwabnych tasiemkach o długości od 3 do 10 cm. Ilość tasiemek była zmieniana w zależności od wielkości biustu.

W 1912 roku Sigmund Lindauer stworzył miękki biustonosz. Skąd wpadł na taki pomysł? Rzekomo w czasie nocy poślubnej Lindaeur niecierpliwił się, próbując poradzić sobie ze sznurkami i haczykami. Możliwe, że pokaleczył się lub żonę. To dowód na to, że biustonosze to nie tylko korzyści dla pań, ale też i dla panów :-)

Kolejny pomysł biustonosza opracowała tancerka Mary Anne Phelps–Jacobs. Wybierając się na bal postanowiła związać dwie jedwabne chusteczki tasiemką, ponieważ do jej sukni balowej nie pasował gorset. Jej zamysł spodobał się innym paniom, tak więc opatentowała swój wynalazek w 1914 roku. Szybko sprzedała go firmie Warner Brothers. Tancerka straciła wiele na tym interesie, ponieważ w ciągu kilku lat wartość tego produktu wzrosła tysiąckrotnie.

Z upłwem lat w XX wieku pojawiały się kolejne pomysły na biustonosze bardziej podkreślające kobiece atuty. Aby móc to robić, należało w jakiś sposób uwydatnić piersi. W 1925 roku na rynku zagościł nowy stanik o nazwie Kestos, a jego pomysłodawczynią była Rosaline Klin, dyrektor spółki Kestos Gorset. Wykorzystała pomysł Phelps-Jacobs. Był to stanik złożony z dwóch trójkątnych kawałków tkaniny, a jego elastyczne ramiączka krzyżowały się na plecach. Zapięcie znajdowało się z przodu.

Kolejny przełom w kwestii kobiecej bielizny nastąpił w latach trzydziestych XX wieku. Wtedy to pojawiły się nowe materiały – nylon oraz włókna elastyczne. Dostrzeżono ich zalety i postanowiono wykorzystać je do produkcji bielizny.

Następnie dostrzeżono w końcu, że kobiece piersi różnią się rozmiarem i niekoniecznie biustonosz powinien mieć ten sam rozmiar. Cóż, trochę to trwało... W 1935 roku Warner Brothers Company wprowadził biustonoszowy alfabet, czyli od A do D. Z czasem każdy z tych rozmiarów doczekał się specyficznego opisu. "A" było porównywane do podstawki do jajka, "B" do filiżanki od herbaty, "C" do kubka od kawy, a "D" do pucharu zwycięzcy. Ciekawostką jest fakt, że brytyjczycy nie chcieli wprowadzać systemu alfabetowego i woleli pozostać przy swoim podziale na: Junior, Medium, Pełne i Pełne z szeroką talią.

Dalszy rozwój biustonosza sprawił, że jest on teraz taki jakim go znamy wraz ze swoimi różnymi rodzajami jak przykładowo push-up, bardotka, stroje kąpielowe bikini, wonderbra.